TEDGlobal2009

TED volunteer translators’ notes on Session 1 — Now in Greek, Turkish, Albanian, Hebrew, German, Hungarian, Mandarin Chinese and Spanish!

Posted by: Matthew Trost

A team of volunteer translators who are participating in TED’s Open Translation Project have stepped up to help bring TEDGlobal 2009 TED Blog running notes outside of the English-speaking world.

Click through to view the unedited running notes in …

ΕλληνικάTürkçeShqipעברית
DeutschHungarian中文Español

Enjoy!


Fatkeqsisht (mbase kjo s’eshte fjala e duhur per ta nisur blogg-un tim mbi nje konference me titullin “Dhe ja lajmet e mira”) nuk arrita ta kap konferencen qe nga fillimi.

Kjo per arsye te ndonje problemi me software qe perdor. Pas shume peripecish me instalime, e riinstalime te programeve qe perdor (jam shume larg nje gjeni kompjuterash) me ne fund arrita te bej linkun tim te funksionoje. Mund te vazhdoja gjate ne kete fill bisede duke treguar se u ndjeva krenare per veten time qe ia kisha dale mbane te zgjidhja vete nje gje te koklavitur, nje gogol te kompjuterit tim … por e di qe kjo s’perben shume interes per njerezit qe po lexojne kete blog. Ajo cka pashe sapo video u shfaq ne ekran ishte nje pate qe me sqepin e saj i shperndau farat me te cilat ushqehet ne menyre te tille qe te formonte fjalen LUMTURI, HAPPINESS. Kendshem vertet!!! Asnje pamje s’mund t’i kishte shkuar me per shtat asaj qe ndieja ne ate moment!!!

Pare nga nje kendveshtrim interesant folesi pasardhes flet per mikun e tij Douglass i cili,sipas tij arriti te zbriste ne nje territor ku duket se njerezit kane mjaft veshtiresi te zbresin, jo henen, por ate fushe ndarese midis te ashtuquajturave kundershti. Per cdo PC ka nje MAC thote ai, ashtu sikurse per cdo Coca Cola ka nje Pepsi. Per cdo mashkull ka nje femer , ne kete parim e bazoi Platoni filozofine e tij te molles se plote.Jemi mesuar qe ndjenjen dhe arsyen ti shohim si dy ane te kunderta te njera tjetres brenda nje njeriu. Douglass, thote ai, qe fatkeqesisht nuk e jetoi eren e iPod-eve ishte i pari qe arriti te bashkonte ndjenjen me arsyen, shkencen, teknologjine, ne modelimet e tij te nje rrjeti te ngjashem me internetin, ndertuar me qellim mbrojtjen e natyres.Folesi i ardhshem Thomas Tobie prezanton nje instrumentist te uphonium, Mathew White, nje djalosh diku rreth 16 vjec mesaduket. Pjesa e dyte qe po luan tingellon me pak serioze se e para, me avant-guarde, moderne, deri dhe ne argetuese per ata qe dine ta shijojne instrumentin. Nga duartrokitjet duket se te pranishmit ne konference jane nder ata qe dine.Loja pasohet nga prania e kryeministrit britanik Gordon Brown. Fjalen e nis me imazhe te njohura te vuajtjes boterore: fotografine e njohur te shperthimit ne Hiroshima, njeriun para tankut ne sheshin Tianemon ne Kine e te tjera si keto. Pamje nga qoshe te largeta te botes thote ai, e megjithate teper te aferta e te ndjeshme nga cdokush ne cdo cep tjeter ne bote.Mesazhi qe percjell eshte shume me i kuptueshem tani se kurdo: ka gjera qe na bashkojne , ne njerez te ndryshem ne cepa te ndryshem te botes, me stile jete te ndryshme, prekemi nga te njejtat gjera.

Dhe sot nepermjet internetit, ne jemi me prane se kurre.Regjime te padrejta rrezohen ne saje te mass komunikimit, mass medias, dhe nje shembull jane zgjedhjet e nje viti me pare ne Zimbabwe kur manipulimi s’pati efekt per shkak se u fotografua nga celulare dhe iu be i ditur te gjithe botes. Nese para 200 vjetesh problemi ishte skllaveria, para 50 vjetesh fashizmi, diskriminimi, te gjitha keto thote Brown sot s’jane problem ne saje te presionit te opinionit publik qe s’mund te ekzistoje pa mass komunikimin.

Brown tregon per takimin e Nelson Mandela dhe Amy Winehouse ne nje shfaqje bamiresie. Ai citon Winehouse e cial thote se ajo dhe Mandela kane gjera te perbashketa: burri i saj gjithashtu ka kaluar mjaft kohe ne burg! Brown ve theksin mbinje ekonomi globale, nje bote globale e bere e mundesuar nga institucione qe punojne nga nej kendveshtrim global. Brown perseri thekson rendesine dhe impaktin e mass komunikimit kur tregon per rastin e nje 11vjecareje nga Sierra Leon, dhe hidherimin ne syte e saj.” Nese do te kisha pasur nje aparatper te fotografuar vetem syte e saj , -thote ai,- jam i sigurt se vetem ne saje te asaj fotografie, dhe deshperimit qe ajo percjell fondet per luften kunder AIDS do te ishin rritur ndjeshem. Brown e mbyll fjalimin e tij duke kerkuar veprim “marshim drejt nje shoqerie globale”. Interesante eshte pyetja qe i behet Brown nga moderatori, drejtuar sfides qe paraqet globalizmi ndaj sensit te patriotizmit. Brown i pergjigjet duke treguar se ne nje vizite ne Nigeri me Bono Vox ne nje shkole fillore atje nje nder te vetmet shkolla qe oronte kushte te mira per te vegjelit ishte nje medrese. Brown komenton se te ndihmoje sistemin arsimor ne Zimbabwe ne kete rast eshte gjithashtu nje akt patriotizmi ndaj vendit te tij sepse ne kete menyre me pak nxenes shkolohen ne nje medrese, duke reduktuar rrezikun qe indoktrinimi qe ushtron ky lloj institucioni perben per Britanine dhe mbare boten.

Brown thekson se detyra e nje politikani eshte jo vetem te mbroje te drejtat e popullit te cilin perfaqeson por te cdo qytetari ne bote qe vuan mosrespektimin e te drejtave te njeriut. Nje tjeter pyetje interesante qe i drejtohet Brown esht nese ai esht i sigurt qe e keqja kaloi persa i perket krizes ekonomike. Zhvillimi ekonomik pergjigjet kryeministri varet nga aftesia e vendeve si Kina e India per tu zhvilluar, vende qe po kalojne nga prodhues ne konsumues. Gjithashtu nese konsumatori amerikan do te dije te ekonomizoje me mire thote ai, kjo do te ndihmoje shume. Edhe ne kete pike, Brown shikon globalizmin dhe institucionet me synime globale si element kyc ne kalimin e krizes.

Teda Kokoneshi


TED Global 2009′un 3. konuşmacısı İngiliz aktör Stephen Fry idi. Stephen Fry’ın konuşmasındaki birkaç enstantaneyi aktarmak istiyorum.

“Şekspir’in Hamlet’ini bilmeyene tuhaf bakarlar da, termodinamiğin 2. kanununu bilmeyene tuhaf bakmazlar. Bence bunun değişmesi lazım. Artık kendini eğitimli gören insanların bilmeleri gerekenlerin listesini gözden geçirmeleri lazım.”

“Bilmek de ayrı bir şey. Ben Riemann’ın teoremlerinin ispatlarını biliyorum, fakat bundan bir şey anlamıyorum. Bu konu ile ilgili kitabı okuduğum için, bu konuyu biliyorum. Bu benim uçan bir kuşu anlatmam gibi bir şey, uçamıyorum fakat biliyorum.”

Stephen Fry daha sonra Otostopçu’nun Galaksi Rehberi ile tanıdığımız Douglas Adams ile olan hatıralarını anlattı. Douglas’ın 2001′de aniden ölmesinden beri her gün üzüldüğünü söyledi.

Stephen Fry küresel ısınma, çeşitliliğin azalması, kirlenme gibi konuları çözmek istiyorsak bu sorunlara sırtımızı dönerek değil, tıpkı Douglas Adams’ın yaptığı gibi bilim, düşünce, deney, deneme gibi kavramları birleştirerek çözebileceğimizi söyledi. O yüzden de günümüzde her zamankinden daha fazla şey bilmeliyiz.

4. konuk genç sanatçı Matthew White idi. Matthew küçük bası (euphonium) ile çok kısa bir müzik dinletisi yaptı. TED müzik direktörü Thomas Dolby tarafından Matthew’i dinlemeden önce küçük basın nasıl bir ses çıkardığını bildiğimi zannediyordum dedi.

5. konuk normalde programda gözükmüyordu, sürpriz oldu. İngiltere Maliye Bakanı Gordon Brown idi konuşmacı.Konuşmasının ana teması küresel düzeyde yeni organizasyonlar kurup, küresel sorunları çözmek için uğraşmamızdı. Şu anki küresel sorunların hiçbiri; küresel ısınma, mali kriz, vb.; tek bir ülkenin çabaları ile çözülecek meseleler değil.

Brown’a göre günümüzdeki küresel organizasyonlar, BM, Dünya Bankası, artık görevlerini yerine getiremiyor. Yenilerinin kurulması lazım. Zimbabve’de işkence sonucu ölen ve son sözleri “Anne korkma, BM gelecek.” diyen çocuk, BM’nin artık görevini yerine getirmediğini gösteriyordu.

Brown şimdiki neslin en büyük projesinin günümüzün iletişim teknolojileri kullanılarak küresel bir ahlak ile “Gerçek küresel toplum”‘u oluşturup, bu topluluğa hizmet edecek küresel organizasyonların kurulması olduğunu düşünüyor. Brown’a göre bunu yapabilecek imkanlara sahip ilk nesliz ve bunu yapmalıyız. Filipinlerde, Zimbabve’de, İran’da blog yazılarının, milyonlarca SMS’in ülkenin başındaki siyasetçilerin planlarını nasıl bozduğunu anlattı. Brown’a göre dış politika artık elitler tarafından değil, halkın katılımı, blog yazarları, ile birlikte yapılmalı.

Ahmet Yükseltürk


Μ΄ ένα μεγάλο ταρατατζούμ (όπως λέει κι ο Διονύσης Σαββόπουλος ) ξεκινήσαμε στην Οξφόρδη. Τρεις ομιλητές, ένας νέος μουσικός, και μία έκπληξη.

Ο Αλαίν ντε Μποτόν, γνωστός στην Ελλάδα από τις μεταφράσεις των βιβλίων του, μας συμβούλεψε με τον γρήγορο τρόπο της ευφυίας να μετράμε την επιτυχία μας με όσο γίνεται δικά μας κριτήρια και όχι με τα κριτήρια που μας ενδοβάλλει το περιβάλλον μας από τη στιγμή που γεννιόμαστε.

Ο Αυστριακός ντιζάινερ από τη Νέα Υόρκη Στέφαν Ζαγκμάιστερ, εξήγησε με εκπληκτικό οπτικό υλικό πώς χρειάζεται κανείς να αποσύρεται από τη δουλειά του κάθε τόσο, για να μπορεί να την ανανεώνει, την ίδια και τον εαυτό του. Ο ηθοποιός Στήβεν Φράι εξήγησε απολύτως πειστικά πόση ανάγκη έχουμε να μάθουμε να συνδυάζουμε τη διάνοιά μας με το πάθος και το πάθος μας με τη διάνοια, γιατί “αυτά τα δύο είναι congruent”, όπως είπε (συναρμοσμένα ή συντονισμένα δηλαδή, μου ‘ρχεται να μεταφράσω, αλλά δέχομαι κι εναλλακτικές προτάσεις).

Τέταρτος στη σειρά, ο απίθανος δεξιοτέχνης της τούμπα, Μάθιου Ουάιτ, που κουβαλά και παίζει ένα χάλκινο, βαρύ όργανο σαν να είναι πίφερο. Η εμφάνισή του δυστυχώς πολύ σύντομη, γιατί ακολούθησε η έκπληξη της βραδιάς, ο Βρετανός πρωθυπουργός Γκόρντον Μπράουν, που με πάθος υποστήριξε την αναμόρφωση των διεθνών οργανισμών και τη δημιουργία νέων για να αντιμετωπιστεί με βάση αυτό που ονόμασε παγκόσμιο ήθος τα παγκόσμια προβλήματα της κλιματικής αλλαγής, της οικονομικής κρίσης, της παγκόσμιας ασφάλειας και την ανάπτυξης. Συγκινητικός μέσα στην πρακτικότητά του· η ομιλία του θα βγεί στο δίκτυο μέσα στις επόμενες 24 ώρες.

Spyros Kasimatis


אלאן דה בוטון

הפילוסוף אלאן דה בוטון מסביר את משברי הקריירה ושאר לחצים תעסוקתיים המאפיינים את החיים המודרניים במאה ה-21. בהצאה מרתקת ומלאת הומור מציע דה בוטון לבדוק מהם המרכיבים אשר מכתיבים את השיאפות שלנו, ולשנות את האופן שבו אנו שופטים ועומדים הצלחה וכשלון.

סטיבן פריי

הסופר והשחקן סטיבן פריי בפרשנות מרעננת על ההפרדה בין מדע ורוח, בין רגש והגיון, קיימברידג ואוקספורד. תוך שילוב שלל תחומים ונקודות מבט הוא מציע כי הפתרון לסכנות ההכחדה בקרב מינים רבים של חיות טמון בשילוב הרגש והשכל.

סטפן סאגמייסטר

המצעב סטפן סאגמייסטר, המוכר בזכות עיצוב עטיפות אלבומים עבור להקות כמו האבנים המתגלגלות ועוד, סוגר את שערי חברתו פורש כל שנה שביעית על מנת לבצע ניסויים עיצוביים שונים . סאגמייסטר מציע חלוקת חיים אחרת בה ההפסקות והמנוחות תכופות יותר, תוך הצגת שלל עיצובים מרתקים ויצירות אמנות יחודיות.

מתיו וויט

מתיו וויט, ווירטואוז כלי נשיפה, מציג הופעה מרהיבה בעזרת אופוניום (כלי נשיפה ממשפחת הטובה) בליווי פסנתר.

Tal Shafik


Endlich ist es soweit, TEDGlobal 2009. Chris Anderson und Bruno Giussani eröffnen die 4-Tägige Konferenz in Oxford, UK die hoffentlich gefüllt sein werden mit Inspiration, Schönheit und Optimismus.

In seinen einleitenden Worten bringt Anderson ein Zitat über Richard Dawkins und wie er in England normalerweise in ein Zelt mit einer Tasse Tee gesetzt, bei TED jedoch auf eine Bühne gestellt wird und ihm der gefüllte Saal leidenschaftlich zuhört. Darum geht es bei TED, die Zelebrierung von Ideen. Er bittet die Anwesenden ihre Geräte wie Laptops, Handys usw. auszuschalten und sich eben dieser Idee hinzugeben bevor er die Bühne an den ersten Redner, Alain de Botton, übergibt.

Alain de Botton spricht darüber wie er in einer Karrierekrise steckte und wie es in der heutigen Gesellschaft zwar einfacher ist, seinen Lebensunterhalt zu verdienen, jedoch viel schwerer dies ohne Existenzängste zu tun. Er führt diese These auf Stereotypen, hohe Erwartungen und die Leistungsgesellschaft zurück. All dies führt zu einer Angst vor der Niederlage und den dadurch folgenden Wertungen von Mitmenschen. Er ruft dazu auf die Kunst der Tragödie wieder lernen und außerdem soll man sicherstellen, dass die Ideen von Erfolg auch wirklich die eigenen sind, und nicht die der Gesellschaft oder anderer Leute.

Stefan Sagmeister erzählt über seine Erfahrungen mit „sabbaticals“ und wie er die „gewöhnliche“ Lebensabfolge von 25 Jahren lernen, 45 Jahre Arbeit und 15 Jahre Ruhestand etwas anpasst. Er nimmt sich alle sieben Jahre ein Jahr um Experimente zu machen und Ruhe zu finden, mit dem Schluss dass eben dieses Jahr „Pause“ für ihn seinen Job wieder in eine Berufung gewandelt hat. Zusätzlich hat es ihm spaß bereitet und finanziell auf lange Sicht sehr rentabel, da die meisten seiner Ideen eben in diesem Jahr entstanden sind. Abschließend berichtet er über die Erkenntnis, dass in der Markenbildung Gleichheit überbewertet ist und wie er einen Film über Glücklichkeit produzieren wird.

Stephen Fry berichtet über die Unterschiede zwischen Oxford und Cambridge und schließt Analogien zu Unterschieden zwischen Menschen und wie es für alles einen Gegensatz geben muss. Dass unser Intellekt und unsere Leidenschaft zwei Dinge sind die Gegensätzlich erscheinen jedoch höchst Verknüpft und Übereinstimmend sind.

Matthew White, ein junger Musiker begeistert das Publikum mit einer beeindruckenden Performance auf seinem Euphonium.

Abschließend für die erste Session gibt es als Überraschungsredner den Premierminister Englands, Gordon Brown. Er spricht über die Möglichkeiten die uns Medien wie Internet und Telefon bieten beim kreieren einer globalen Gesellschaft. Er spricht leidenschaftlich darüber dass jetzt die erste Generation sei, in der globale Probleme wie Klimawandel erfolgreich angepackt werden können. Hierfür müssen jedoch die globalen Institute angepasst werden auf Basis einer globalen Ethik. Er schließt den Vortrag mit den Worten „Wir müssen auf eine globale Gesellschaft hinarbeiten“ bevor er dem Kurator Chris Anderson Frage und Antwort steht.

Dominik Weickgenannt


TED Oxford
Tegnap este megtudtam Matthewtól, hogy lehetőség van jegyzetelni a TEDGlobálon történt eseményekről.
Megkísérlem,egyidőben az adással. Lesznek helyesírási és értelmezési hibák. Elnézést értük.

Július 21, délután.
2:56 Harsonák csendülnek. Működik a webcast kapcsolat és hallani a háttér, a terem hangjait. Háttérben a TED Globál embléma.
3:00 Kezdődik. WHAT WE KNOW, Session 1.
3:04 Megnyitó, a TED Európai igazgatója és Chris Anderson megnyitják, üdvözlik a résztvevőket.
A helyszínen 700 résztvevő van, 350-en pedig az interneten keresztül követik az eseményt.

15:10 Alain de Botton következik.
A karrier és a krízisek kapcsolatáról beszél. Azért szenvedünk, mert sznobok vesznek körül minket, és mi magunk is azok
vagyunk. A sznobokhoz akarunk alkalmazkodni. A sznob ellentéte az anya. Neki pont úgy vagyunk jók, ahogy vagyunk.
Az irígység az egyik betegségünk. Irigynek lenni olyasvalakire lehet, aki valamennyire közel áll hozzánk.
Nem irigykedünk pl. az angol Királynőre.
A középkorban a szegény embert szerencsétlennek gondolták. Ma ő a lúzer. A fejlett országokban több az öngyilkosság.
Ott sok a lúzer (?)
Tragédia a görög drámákban és az újkorban. Hamlet : lúzer volt? Nem, csak vesztett!
Milyen hát a sikeres élet? A hírdetéseken keresztül mérjük magunkat? Gyakran. Ez ostobaság. Önmagunkban kell megtalálni, a
belső értékeinket.

15:30 Stefan Sagmeister
A zene és a tervezés kapcsolatát keresi. Jelenleg NewYorkban él. Kis pihenéseket ad magának, időnként egy évet
(sabbatical year) iktat az életébe. Ekkor persze nincs bevétel, de van feltöltődés.
EZ EGYBEESETT az előző előadással. Ne másnak felelj meg, hanem magadnak!
Ilyen elvonulásokkor jönnek az ihletek. Adjunk lehetőséget magunknak, hogy csak játsszunk a jelenségekkel, ötletekkel.
Kérdésére a jelenlévők 5%-a mondta, hogy volt már ilyen éves elvonuláson.
Hogyan zajlik a sabbatical év? Listát készített, ami érdekelte és meg akarta csinálni, majd sorrendbe tette és nekilátott,
egyenként. Mi lett az eredménye? Újra kedvett kapott a munkához. Hosszú távon sikereket ért el.
Stefan több alkotását is bemutatta. Az egyik különlegesen érdekes volt. A Banánfal. Érett és friss banánokból rakott ki
egy képet (10×5 m), mely az idővel, ahogy a banánok tobább értek erős változáson ment át :)
Egy másik alkotása: pénzérmékből rakott ki egy utat, amire ez volt írva:
“Obsession make my life worse, and makes work better”.

15:50 Stephen Fry
Nem használok PowerPoint-ot mondja, vagy más vizualizáló cuccot. Arról beszélt, hogy mi a különbség az emberek között.
Oxford és Cambridge között. Oxford – barátságos … Cambridge szarkasztikus. De, mindannyiukban a MINŐSÉG a lényeg.
Igazság nincs önmagában. Minőség van. Szép ember van, szépség nincs. A világ valóságos és nem elvont.
A TED lehetőséget ad arra,hogy egy kicsit eltávolodjunk a földről és magasabbról nézzük a dolgokat.
Kiterjesszük a szárnyainkat, repüljünk, majd térjünk vissza.

Zenei betét következett: Matthew WHITE tubán játszott. Fiatal alig huszonéves srác, fehér ingben.
Virtuóz, a szokásos hangok mellé külön kis sikkantás-szerü hangokat is hallat a szájával, szinte magát kíséri. Vicces!

16:20 Gordon Brawn (UK miniszterelnök)
Megrázó képeket mutatott a szegénységről, éhenhalásról, emberi bátorságról. Képek, közel a halálhoz.
Ami ezeket összeköti: az empátia mások fájdalma iránt. Annak az átérzése, hogy van nagyobb dolog nálunk.
Köteleségünk cselekedni.
Van közös etika, van közös morál, közös kötelesség HATÁROK NÉLKÜL. A kezünkben van az eszköz, hogy megosszuk a tudásunkat,
de ez a felelősség megosztását is jelenti egyben.
A blogok hatalmáról beszélt ezután. A Burmában vagy az Iránban történt eseményekről a blogok tudósítanak valóban.
Az erkölcsi érzék, a globális elérés és a kapcsolatok kiterjedés új szintre emeli a képességeinket.
Globális társadalom felé mozdolunk el. Kihívások globálisak, pl. a pénzügyiek. Mi vagyunk az első generáció akinek van
globális lehetősége. De NINCS globális szervezet, ami pl. képes lenne a globális felmelegedést kezelni.
A 10 éves halálra kínzott gyerek azt mondta a mamájának, aki szintén haldoklott: ne félj, jön az ENSZ. De MI nem mentünk.

Chris Anderson és Gordon Brawn beszélgetése következett.
Még nincs meg a Világpolgárság lehetősége, de az emberi beszélgetésekből, találkozásokból ebbe az irányba mozdulunk el.
Kell a nemzeti tudat,de a probléma globális. 60-as években az egyik amerikai elnök Afrika egyik frissen felszabadult
országában kérdezgette az utcán álló embereket: “Milyen szabadnak lenni? Nagyszerű, mondták. A sokadik embert kérdezte,
amikor az egyik így válaszolt: “Honnan tudnám milyen az, én Alabamából jöttem!”

Chris Anderson kérdésére azt mondfta: a kooperáció és a kommunikáció a kulcs. Nem lehet a klímaváltozást megoldani egy
országban. Ez a világ lehetősége. Van globális etika. (A lejegyző megjegyzése: emlékezzünk Karen Armstrong 2008 februári
előadására, pont erről beszélt)
Klímaváltozásról ezt mondta: Európa mégértette, Amerika is megértette végre Obama elnök alatt, Kína és India a tudományos
alapokkal egyetért (igaz a gyakorlatban még nem) .. az irány helyes és LEHETSÉGES.

AZ ELSŐ SZEKCIÓ VÉGE

Bencz Zoltán


TEDGlobal2009: Sesión 1: Lo que sabemos

Alain de Botton

Es importante que encontremos formas de hacer la filosofía relevante a la vida diaria. Vivimos en una época en la que tenemos crisis generadas por una realidad amenazante. Las crisis nos generan ansiedad y angustia.
La razón de muchas de estas crisis tiene que ver con nuestras ideas sobre el éxito y el fracaso. Una causa de ansiedad, por ejemplo, es el esnobismo. El esnobismo es un problema global. La pregunta típica cuando conocemos a alguien tiene que ver con el trabajo: “¿A qué te dedicas?”. Un esnob es alguien que usa una pequeña parte de ti para llegar a una conclusión global acerca de lo que eres. Lo opuesto al esnob es nuestra mamá. Alguien a quien no le interesan nuestros logros materiales, y que nos va aceptar sin importar nada.
Tenemos un deseo básico de poner valores morales en aquellos que son más o menos afortunados que nosotros. Vivimos en una sociedad materialista, pero lo que buscamos no son los bienes en sí sino la satisfacción que generan. Somos muy vulnerables y tenemos la necesidad de amor, y lo terminamos buscando en elementos externos.
Vivimos con envidia, y hay una relación entre ella y nuestra identificación con el objeto que se envidia. No envidiamos a la reina de Inglaterra porque a pesar de todo lo que tiene, es bastante extraña. Cuando no podemos identificarnos con algo/alguien, no lo envidiamos.
Otra razón por la que nos sentimos ansiosos es la idea de meritocracia que existe en nuestra sociedad. La meritocracia propone que el talento, el esfuerzo y el trabajo nos pueden llevar hasta la cima. El problema es que en este caso, así como el éxito es más apreciado, el fracaso resulta mucho más aplastante.
Hasta la Edad Media el éxito y el fracaso no están ligados de manera exclusiva a la individualidad. En el pasado, los ricos llamaban a los pobres “desafortunados”, sugiriendo que la fortuna no había sido bondadosa con ellos. Hoy, en Estados Unidos, los llaman “perdedores”. Y así, la perspectiva de la responsabilidad individual termina llevando a tasas más altas de suicidio.
No tememos al fracaso en sí mismo, sino al juicio de los demás cuando fallamos. El medio de ridículo número uno en nuestra sociedad son los periódicos y los tabloides. Los periódicos están llenos de historias acerca de personas que cometen equivocaciones. De historias sobre perdedores.
Por otro lado, contamos con un género literario que enfoca el fracaso de una manera distinta: la tragedia. En la tragedia hay un seguimiento a la forma como falla la gente, pero sin convertirlos en perdedores. Nadie se refiere a Hamlet como un perdedor, así haya perdido. Así que en un lado negativo del espectro tenemos a los tabloides, y en el otro a la tragedia. Necesitamos aprender a acoger la tragedia en lugar de estigmatizar el fracaso. Podemos usar la tragedia como un mecanismo para analizar y aprender acerca del éxito y del fracaso.
Otra de las razones que nos generan ansiedad es que somos la primera sociedad que hace culto a sí misma. Hemos convertidos a algunos humanos en héroes. Esta es una situación nueva, que nos quita contacto con lo trascendente. Necesitamos estar en contacto con algo que es más que humano. Por eso nos sentimos atraídos hacia la naturaleza.
Creemos que sabemos qué significa el éxito: Dinero, reconocimiento, etc. Pero a medida que me hago viejo, pienso más sobre lo que significa el éxito. Y una lección importante es que no podemos ser exitosos en todo. No podemos tenerlo todo. Cualquier vida sabia reconoce que no es posible el éxito total. Cualquier visión del éxito tiene que admitir un elemento de pérdida.
Es nuestro entorno inmediato el que define qué deseamos como éxito. A menudo son los sueños de nuestros padres. Así que debemos asegurarnos de que nuestras ideas de éxito sean nuestras en realidad. Asegurarnos de ser los autores de nuestras propias ambiciones.
Si es bastante malo no obtener lo que se quiere, es peor no saber qué es lo que se quiere (o creer que se sabe sin saberlo en realidad), y frustrarse por ello.

Stefan Sagmeister

Stefan volvió de un sabático en Indonesia, y muestra ejemplos de su trabajo. Muestra cómo distribuimos nuestro tiempo de vida en aprendizaje, trabajo y retiro. Sugiere que deberíamos llevar algunos años de nuestro tiempo de retiro e incrustarlos en nuestro tiempo de trabajo. De eso se tratan los sabáticos. En su caso, cierra su estudio cada 7 años para experimentar. Eso significa incluir cinco años de su retiro a lo largo de su vida laboral. Adicionemos cinco años a nuestra vida laboral, y tomemos un año de pausa cada 7 años de trabajo. 7 años de trabajo, 1 de descanso.
Hay una diferencia entre trabajo, carrera y vocación. El trabajo quiere decir dinero. La carrera quiere decir avance y promoción. La vocación es satisfactoria en sí misma. Durante su sabático, Stefan estuvo bastante ocupado. Pero esa “ocupación” ayudó a aclarar su mente, reenfocar su visión y condujo a un interés renovado por su trabajo. Proyectos como trabajo en mobiliario, mesas con brújulas en su interior, trabajo alrededor de la idea de perros salvajes (como una serie de camisetas o una lámpara que es movida por tres perros mecánicos en su base) aparecieron gracias a su sabático en Indonesia.
La idea del sabático tiene relación con las prácticas de empresas como Google o 3M, que dan a sus empleados tiempo laboral para realizar sus propios proyectos. Los empleados producen más innovaciones en su tiempo personal que en sus horas laborales. Un sabático cada 7 años cumple exactamente esta función. La mejor manera de visualizar el trabajo futuro es preguntar a otros que ya lo hicieron (idea de “Stumbling on happiness”, de Dan Gilbert).
“Me convertí en mi propio practicante (intern)”. Muestra el cronograma de trabajo que se planteó para su sabático, muy parecido a un calendario escolar. Algunas cosas se logran, otras no tanto.
El sabático tuvo como resultado que su trabajo se convirtiera de nuevo en su vocación. En el largo plazo ha sido financieramente exitoso. Los productos generados durante los siguientes 7 años se originaron en el sabático.
Idea #1. En el branding, la uniformidad está sobrevalorada (sameness is overrated). Muestra el proceso de creación del logo de la Casa de Música de Portugal. En el reconocimiento de marca se puede prescindir de la igualdad de diseño. Un logo puede tener varias formas y reflejar una identidad.
Idea #2: He usado el lenguaje del diseño para propósitos promocionales. Debe haber otras posiblidades. Muestra una instalación hecha con monedas con el mensaje “Las obsesiones hacen mi vida peor y mi trabajo mejor”. Desapareció en 8 horas, después de que la policía fue llamada al lugar para protegerla, pues las personas se llevaban las monedas. Al final, la policía decidió poner a la obra “bajo custodia” (http://sagmeister.com/urbanplay).
Más imágenes de cabezotes de una película llamada “The Happy film”, creada por cerdos, patos y monos.
Stefan deja una tarea: si usted no ha tomado un sabático, busque a alguien que lo haya hecho, pregúntele cómo lo hizo y si valió la pena. Luego empiece a hacer su propio plan.

Pausa de video: Cómo hacer un bebe (http://www.youtube.com/watch?v=luf6ZepNY6o)

Stephen Fry

“Como es ilegal usar una corbata en TED, decidí usar una corbata”.
Dice que está feliz de estar en Oxford, la versión 0.9 (con bugs) de la universidad moderna. La versión 1.0, por supuesto, es Cambridge. Habla de la rivalidad entre las dos instituciones. Cambridge produce personas que retan al establecimiento, sarcásticos. Oxford produce primeros ministros. Cambridge produjo mártires, y Oxford los quemó. Cuenta historias adicionales relacionadas con Monty Python.
El verdadero misterio de la vida está en lo visible, no en lo invisible. Una persona o cosa hermosa tiene substancia pero la “belleza” en sí misma no existe. Nada abstracto lo hace. Lo que llamamos curiosidad intelectual a menudo tiene que ver con cosas abstractas, no con la realidad.
Desde el inicio de la filosofía hemos estado llenos de dualismos, de dicotomías universales: Corazón y mente, pasión e intelecto, humanidades y ciencias. Estamos divididos y fragmentamos nuestras vidas según los roles que jugamos. Hay una parte de nosotros que busca salir de esta situación. ¿Por qué esta separación?
Propone conectar la prosa y la pasión, y eliminar las dicotomías (Cita a “Only connect”, de E.M. Forster). Una persona que combinó estas dos cosas es Douglas Adams (autor de the Hitchhiker’s Guide to the Universe). “El era apasionado en su intelecto e intelectual en sus pasiones”. Fry sigue recordando a Adams: “Lo extraño cada día, porque quisiera saber qué piensa sobre muchas cosas”.
Debemos construir un puente para conectar la literatura con la ingeniería, la filosofía con la búsqueda científica. Debemos superar la separación entre lo que sentimos y lo que pensamos.

Matthew White

Primer invitado musical, Intérprete de tuba, acompañado en el escenario por un piano. Más sobre Matthew en: http://www.bbc.co.uk/youngmusician/sites/contestants/pages/matthew_white.shtml

Gordon Brown

Muestra imágenes de niños de Vietman y Etiopía que se convirtieron en símbolos. La foto de la plaza de Tiananmen, como símbolo universal de resistencia. El niño de Somalia y el buitre. Termina con imágenes de la mujer iraní muerta en una manifestación hace algunas semanas.
Estas imágenes tienen algo en común. Lo que vemos abre aquello que no podemos ver: Los lazos invisibles que nos congregan como una sola comunidad. Estas imágenes demuestran que creemos en algo mayor que nosotros. Que hay un sentido moral en todas las culturas, religiones, naciones. Que tenemos el deber moral de actuar cuando vemos cosas que deben ser rectificadas.
Hay un sentido moral y una ética global que exige atención de personas de todas las religiones. Ahora tenemos la capacidad de comunicarnos instantáneamente a través del planeta. Tenemos la capacidad de organizarnos y tomar acción para corregir problemas. Es una edad única en nuestra historia, para crear una verdadera sociedad global.
Si en el pasado hubiéramos contado con los medios que tenemos hoy, muchos eventos se habrían podido corregir a tiempo. Habla acerca de las guerras mundiales.
En los últimos 10 años: Los mensajes de texto en Filipinas derrocaron un gobierno. En Birmania los blogs le han dicho al mundo qué ocurre allí por causa del régimen existente. Menciona a Irán y Camboya también. Tenemos un periodismo ciudadano que está cambiando la forma de generar opinión.
Tenemos la primera oportunidad de cambiar el mundo, La política internacional no podrá ser la misma de nuevo. Hace 200 años tuvimos que resolver la esclavitud. Hace 100 años, cómo proveer educación universal. Hace 50 años, los asuntos de seguridad social, y luego el apartheid, la discriminación de muchos tipos, que ha cambiado debido a la presión de activistas.
Habla de una anécdota con Nelson Mandela y Any Winehouse. Mientras la lucha de Mandela fue contra el apartheid, la nuestra es contra la destrucción del planeta.
Los retos globales requieren soluciones globales. Somos la primera generación en la posición de resolver esto. El gran proyecto de nuestra generación es construir por primera vez, a partir de una ética global y la comunicación existente, una sociedad global que resuelva los problemas globales. Necesitamos aprender a coordinar esfuerzos globales para resolver crisis (económicas, sanitarias, climáticas). Sierra Leona tiene 800 médicos para atender a seis millones de personas. No se puede resolver una crisis de salud de esta manera.
Otro reto es crear instituciones financieras globales que respeten nuestros valores. Que tenga la ética global como principio rector. Tenemos que construir una relación adecuada entre países ricos y pobres.
Requerimos instituciones globales para afrontar estos problemas. Es increíble que todavía no tengamos una organización mundial encargada del problema del calentamiento global. No debemos perder la oportunidad de esta década de crear instituciones globales para el ambiente, lo financiero, la pobreza y la seguridad.
La política exterior no volverá a ser la misma. Las decisiones estarán sujetas a una opinión pública más informada y activa. La ciudadanía global tiene que ver con la necesidad de asumir nuestra responsabilidad de construir un mundo mejor. La identidad nacional permanece, pero no debe ocultar las responsabilidades globales. Los problemas han cambiado de manera dramática, y no pueden ser resueltos por una sola nación.

Diego Leal


第一位登台演讲的是当代著名的作家阿兰·德波顿(Alain de Botton)。他主要谈及了成功、名誉以及嫉妒等问题。他说,我们很多时候会对那些比自己优秀或比自己失败的一些人盖上这样或那样的帽子。比如过去,富人会笑话穷人时运不济,因为财富没有照亮穷人的心窝,而贫富本身与穷人自身努力无关。但在如今的美国,人们会把穷人称为失败者,但是这样的价值评判,不管是好的一面还是坏的一面,都是相当危险的。

接着上台的是设计师施德明(Stefen Sagmeister)。设计师的演讲就是有设计师的风格。他打出一个幻灯片,上面是一条直线,直线上划分出三段,分别是学习期、工作期以及退休期。大多数人只是想到直线式的思维,但是,施德明则别出心裁的从退休期剪出五小段的时间,放到工作期去。施德明不但这么说,他还真的这么做了。施德明讲述了他关于工作以及成就感(fulfillment)的看法。施德明提到他早年到巴厘岛休假的经历,他说,当他静下心来之后,学到了很多东西。而那一年的休假,则为他之后七年的创作积累了相当丰富的灵感素材。施德明还特别对“工作”“职业”以及“成就”三个概念进行区分,并且说,最后一个才是真正推动他不断前进的动力。

再接着上台的是英国著名的喜剧演员史蒂芬·弗莱(Stephen Fry)。弗莱讲述了关于艺术、创作以及“两种文化”的话题。弗莱特别提到道格拉斯·亚当斯(Douglas Adams),说是亚当斯经常给予他生活以及工作带来灵感与启发,并称亚当斯是最符合TEDster条件的人。最后,弗莱触及了人类当前所面临的诸多挑战。他指出,要解决这些挑战,需要我们将“智力”与“情感”相结合,唯有如此,才能有望真正解决问题。

随后就是铜管乐手马修·怀特(Matthew White)的演出。他演奏的是一种叫euphonium的乐器,这种乐器有一种很优美的曲调。

第一场还有一位神秘演讲嘉宾,他就是英国首相戈登·布朗(Gorden Brown)。布朗的演讲主要是在谈全球伦理。他指出,当前人类面临的问题是前所未有的,这些问题呼唤一种新的解决思路,亦即全球治理的思路。我们需要建立一种新的国际机构(如国际环境机构)来解决这样的问题。我们这一代是历史上第一次有这样的机会去实践这样的梦想的一代,我们不应犹豫再三,而应马上采取行动。

Tony Yet